Zonder stroom, zonder internet
28 Februari 2018 | Dominicaanse Republiek, Baní
Beste allemaal,
Wat een toestand nu ik in de DR ben. Ik ben weer met mijn neus op de feiten gedrukt en het huilen staat me nader dan het lachen.
In de bed en breakfast was er geen stromend water, dus douchen kon niet, handen wassen ook niet, de toilet doortrekken ook niet, en het duurde uren voor het gerepareerd was, en de volgende dag, was er weer geen stromend water, dus gedoucht bij een buitendouche op het strand.
En dan nu in Bani in de wijk waar Jorge woont, ken ik niemand, en in het huis is geen Internet, en ook geen stroom, dus ik kan mijn telefoon niet opladen, s avonds alles donker, de koelkast werkt niet, dus warm drinkwater. En ik kan niet alleen op pad, omdat het gevaarlijk is omdat niemand mij hier in deze wijk kent, en dat voelt als opgesloten zijn.
Maar goed nu ben ik bij Gabriel en zijn vrouw en mag ik de laptop even lenen.
Ben net op bezoek geweest bij Celina, een meisje van 13 dat niet naar school gaat, omdat zij door haar moeder en vader alleen is gelaten en op straat zwierf, nu heeft David Guzman, de zoon van de dominee haar in huis genomen, en ik heb met Yeni gepraat en zij wil Celina graag lesgeven en leren lezen. De vraag aan jullie is, wil wil helpen om een lesboek, ongeveer 10 euro, te kopen en wat schoolspullen zoals een schrift, potloden, puntenslijper, en een rugzak om alles in te doen. Graag overmaken naar mijn rekeningnummer, mag naar NL42INGB0005348620 tnv GK de Bruijn. Mag ook naar de andere rekeningnummers, die ik wel eens genoemd heb in mijn berichten, maar ik ben nu niet thuis en die andere rekeningnummers weet ik niet uit mijn hoofd.
Het zijn zoveel indrukken, die anders zijn, het is soms teveel dat ik een soort van cultuurchock heb, en dat terwijl ik zovaak hier ben geweest, en dat maakt dat is steeds moet huilen.
Jorge werkt nu als bewaker bij een motel en vertrekt om 6 uur s avonds naar zijn werk en komt dan de volgende dag rond half tien en soms nog later pas weer thuis. Naast Jorge zijn huis is een dicotheek die in het weekend en met feestdagen open is en de muziek is zo hard en als het om twee uur s nachts stopt en iedereen naar huis gaat, dan is het buiten een geschreeuw. Tja leven in een wijk als dit is niet makkelijk voor mij.
Vrijdag ben ik meegeweest met het schoolreisje van de dochter van Jorge, als stiefmoeder, en het was ontzettend leuk. We zijn naar de onderaardse meertjes met grotten in Santo Domingo geweest en naar het museum over de eerste bewoners , de Taino indianen, vd Dominicaanse republiek, en wie kwam ik daar tegen bij Helados Bon, jawel Pedro Reyes en Franklin, de tolken van World Servants, die er altijd zijn bij de projecten, super leuk na zoveel tijd om hen weer te zien.
Zaterdag hebben we de hele dag thuis gewacht omdat ik Jorge voor zijn verjaardag een koelkast heb gegeven, want het is niet te doen om in een land waar het elke dag 30 graden is, te leven zonder koelkast, al het voedsel bederft zonder koelkast en lauw warm appelsap drinken is ook echt niet fijn. Maar goed de 1e koelkast kwam, deur sloot niet goed, dus monteur laten komen, kon niet verhelpen, dus moest er andere koelkast komen, die kwam na veel bellen, en jawel die was ook defect en had een enorme deuk, dus er kwam weer een man van het bedrijf, en jawel omruilen, en rond 7 uur s avonds kwam koelkast nummer 3 en nu bleven de mannen om de koelkast ook te installeren, en jawel deze was goed. Wat een land, alles is duur, en van slechte kwaliteit, merken als een Miele , Bauknecht, heb ik hier nog niet gezien.
Het leven is duur, en de prijzen zijn gelijk als in NL voor veel dingen en dat maakt dat je eigenlijk naast je werk nog een bron van inkomsten moet hebben, zoals een winkeltje aan huis, of verkoop van produkten.
Vandaag mocht ik kinderwerk doen in het door ons gebouwde jeugdcentrum en er kwamen 100 kinderen en dat zorgde voor veel chaos want de dames van de kerk waren bezig met alle kinderen om hun haren te wassen en hun haren te vlechten, en er was ook een kapper die de jongens aan het knippen was. Het is echt nog een sloppenwijk en het is moeilijk om te aanvaarden en te zien dat de kinderen zo wild worden en niet rustig gaan knutselen. Voor hen is het materiaal dat zij zelden krijgen en 3D kaarten maken en schaartjes en met lijm werken en met perforators met hartjes en vlindertjes is iets unieks, en de verleiding is dan groot om dingen mee te nemen.
Het is hier een groot openlucht museum dorp met allemaal kleine huisjes van hout en golfplaat en met veel kinderen en brommertjes die door de wijk heen rijden. Allerlei mensen verkopen op straat hun waar, en het is totaal anders als in Nederland.
De dochter van Jorge is erg ziek en moet geopereerd worden aan haar amandelen. Haar hele keel is rood en ze heeft nu medicijnen gekregen maar moet zo snel mogelijk geopereerd worden anders kan het ook nog kanker veroorzaken. Al er iemand is , die wil helpen om een fincanciele bijdrage te doen, dan zou ik dat heel fijn vinden. De operatie kost 300 euro, 20.000 pesos en is voor haar niet te betalen. zij werkt wel maar de lonen zijn hier laag, 8000 pesos is hier een gemiddeld loon, en dat verdient een lerares die fultime werkt en ook een bewaker bij een motel, en voor stroom betaal je 1500 pesos en voor een huisje huren, 6000 pesos.
Het is voor velen van jullie niet te begrijpen hoe het echt is, om hier te leven, omdat wij het in Nederland zo goed hebben, en het is makkelijk praten vanuit onze luxe woningen met alles er op en eraan.
In ieder geval ben ik dankbaar dat jullie steeds helpen, met een gift, want Yeni heeft haar steunkousen gekocht, al zou zij eigelijk 2 of 3 paar moeten hebben, want 1 paar is te weinig, en ook heeft zij haar bril en kan nu alles weer goed zien, dankzij de giften van jullie.
Vanuit een warm tropisch Bani, 23 graden s avonds, 29 graden overdag, groeit ik jullie allemaal en hoop ik dat jullie bidden voor mij en voor de arme mensen hier in Bani.
Hartelijke groeten,
Karin
Wat een toestand nu ik in de DR ben. Ik ben weer met mijn neus op de feiten gedrukt en het huilen staat me nader dan het lachen.
In de bed en breakfast was er geen stromend water, dus douchen kon niet, handen wassen ook niet, de toilet doortrekken ook niet, en het duurde uren voor het gerepareerd was, en de volgende dag, was er weer geen stromend water, dus gedoucht bij een buitendouche op het strand.
En dan nu in Bani in de wijk waar Jorge woont, ken ik niemand, en in het huis is geen Internet, en ook geen stroom, dus ik kan mijn telefoon niet opladen, s avonds alles donker, de koelkast werkt niet, dus warm drinkwater. En ik kan niet alleen op pad, omdat het gevaarlijk is omdat niemand mij hier in deze wijk kent, en dat voelt als opgesloten zijn.
Maar goed nu ben ik bij Gabriel en zijn vrouw en mag ik de laptop even lenen.
Ben net op bezoek geweest bij Celina, een meisje van 13 dat niet naar school gaat, omdat zij door haar moeder en vader alleen is gelaten en op straat zwierf, nu heeft David Guzman, de zoon van de dominee haar in huis genomen, en ik heb met Yeni gepraat en zij wil Celina graag lesgeven en leren lezen. De vraag aan jullie is, wil wil helpen om een lesboek, ongeveer 10 euro, te kopen en wat schoolspullen zoals een schrift, potloden, puntenslijper, en een rugzak om alles in te doen. Graag overmaken naar mijn rekeningnummer, mag naar NL42INGB0005348620 tnv GK de Bruijn. Mag ook naar de andere rekeningnummers, die ik wel eens genoemd heb in mijn berichten, maar ik ben nu niet thuis en die andere rekeningnummers weet ik niet uit mijn hoofd.
Het zijn zoveel indrukken, die anders zijn, het is soms teveel dat ik een soort van cultuurchock heb, en dat terwijl ik zovaak hier ben geweest, en dat maakt dat is steeds moet huilen.
Jorge werkt nu als bewaker bij een motel en vertrekt om 6 uur s avonds naar zijn werk en komt dan de volgende dag rond half tien en soms nog later pas weer thuis. Naast Jorge zijn huis is een dicotheek die in het weekend en met feestdagen open is en de muziek is zo hard en als het om twee uur s nachts stopt en iedereen naar huis gaat, dan is het buiten een geschreeuw. Tja leven in een wijk als dit is niet makkelijk voor mij.
Vrijdag ben ik meegeweest met het schoolreisje van de dochter van Jorge, als stiefmoeder, en het was ontzettend leuk. We zijn naar de onderaardse meertjes met grotten in Santo Domingo geweest en naar het museum over de eerste bewoners , de Taino indianen, vd Dominicaanse republiek, en wie kwam ik daar tegen bij Helados Bon, jawel Pedro Reyes en Franklin, de tolken van World Servants, die er altijd zijn bij de projecten, super leuk na zoveel tijd om hen weer te zien.
Zaterdag hebben we de hele dag thuis gewacht omdat ik Jorge voor zijn verjaardag een koelkast heb gegeven, want het is niet te doen om in een land waar het elke dag 30 graden is, te leven zonder koelkast, al het voedsel bederft zonder koelkast en lauw warm appelsap drinken is ook echt niet fijn. Maar goed de 1e koelkast kwam, deur sloot niet goed, dus monteur laten komen, kon niet verhelpen, dus moest er andere koelkast komen, die kwam na veel bellen, en jawel die was ook defect en had een enorme deuk, dus er kwam weer een man van het bedrijf, en jawel omruilen, en rond 7 uur s avonds kwam koelkast nummer 3 en nu bleven de mannen om de koelkast ook te installeren, en jawel deze was goed. Wat een land, alles is duur, en van slechte kwaliteit, merken als een Miele , Bauknecht, heb ik hier nog niet gezien.
Het leven is duur, en de prijzen zijn gelijk als in NL voor veel dingen en dat maakt dat je eigenlijk naast je werk nog een bron van inkomsten moet hebben, zoals een winkeltje aan huis, of verkoop van produkten.
Vandaag mocht ik kinderwerk doen in het door ons gebouwde jeugdcentrum en er kwamen 100 kinderen en dat zorgde voor veel chaos want de dames van de kerk waren bezig met alle kinderen om hun haren te wassen en hun haren te vlechten, en er was ook een kapper die de jongens aan het knippen was. Het is echt nog een sloppenwijk en het is moeilijk om te aanvaarden en te zien dat de kinderen zo wild worden en niet rustig gaan knutselen. Voor hen is het materiaal dat zij zelden krijgen en 3D kaarten maken en schaartjes en met lijm werken en met perforators met hartjes en vlindertjes is iets unieks, en de verleiding is dan groot om dingen mee te nemen.
Het is hier een groot openlucht museum dorp met allemaal kleine huisjes van hout en golfplaat en met veel kinderen en brommertjes die door de wijk heen rijden. Allerlei mensen verkopen op straat hun waar, en het is totaal anders als in Nederland.
De dochter van Jorge is erg ziek en moet geopereerd worden aan haar amandelen. Haar hele keel is rood en ze heeft nu medicijnen gekregen maar moet zo snel mogelijk geopereerd worden anders kan het ook nog kanker veroorzaken. Al er iemand is , die wil helpen om een fincanciele bijdrage te doen, dan zou ik dat heel fijn vinden. De operatie kost 300 euro, 20.000 pesos en is voor haar niet te betalen. zij werkt wel maar de lonen zijn hier laag, 8000 pesos is hier een gemiddeld loon, en dat verdient een lerares die fultime werkt en ook een bewaker bij een motel, en voor stroom betaal je 1500 pesos en voor een huisje huren, 6000 pesos.
Het is voor velen van jullie niet te begrijpen hoe het echt is, om hier te leven, omdat wij het in Nederland zo goed hebben, en het is makkelijk praten vanuit onze luxe woningen met alles er op en eraan.
In ieder geval ben ik dankbaar dat jullie steeds helpen, met een gift, want Yeni heeft haar steunkousen gekocht, al zou zij eigelijk 2 of 3 paar moeten hebben, want 1 paar is te weinig, en ook heeft zij haar bril en kan nu alles weer goed zien, dankzij de giften van jullie.
Vanuit een warm tropisch Bani, 23 graden s avonds, 29 graden overdag, groeit ik jullie allemaal en hoop ik dat jullie bidden voor mij en voor de arme mensen hier in Bani.
Hartelijke groeten,
Karin
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
